دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۱۶

دیر آمده‌ای سفر مکن زود — ای مایه هر مراد و هر سود

ای ز آتش عزم رفتن تو — از بینی‌ها برآمده دود

هر عود تلف شود ز آتش — در آتش توست عید هر عود

اومید تو هر دمی بگوید — دستت گیرم به فضل خود زود

اما تو مگو که جهد و کوشش — سودم نکند که بودنی بود

معزول مکن تو قدرتم را — من بسته نیم چو تار در پود

هر لحظه بکاهمت چو خواهم — وز فضل توانمت بیفزود

بربند دهان ز گفت و سر نه — در سجده دوست کوست مسجود