دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۱۷

آن کس که به بندگیت آید — با او تو چنین کنی نشاید

ای روی تو خوب و خوی تو خوش — چون تو گهری فلک نزاید

روی تو و خوی تو لطیفست — سر دل تو لطیف باید

آن شخص که مردنیست فردا — امروز چرا جفا نماید

چیزی که به خود نمی‌پسندد — آن بر دگری چه آزماید

از خشم مخای هیچ کس را — تا خشم خدا تو را نخاید

برخیز ز قصد خون خلقان — تا بر سر تو فرونیاید

آن گاه قضا ز تو بگردد — کان وسوسه در دلت نیاید

ای گفته که مردم این چه مردیست — کابلیس تو را چنین بگاید