دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۲۳

ساقی برخیز کان مه آمد — بشتاب که سخت بی‌گه آمد

ترکانه بتاز وقت تنگست — کان ترک ختا به خرگه آمد

در وهم نبود این سعادت — اقبال نگر که ناگه آمد

عاشق چو پیاله پر ز خون بود — چون ساغر می به قهقه آمد

با چون تو مه آنک وقت دریافت — تعجیل نکرد ابله آمد

از خرمن عشق هر کی بگریخت — کاه است به خرمن‌ِ که آمد

بی گه شد و هر کی اوست مقبل — بگریخت ز خود به درگه آمد

اندر تبریز های و هویی‌ست — آن را که ز هجر با ره آمد