دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۶۱

چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد — چه بسی نعره مستان که ز گلزار برآمد

ز رخ ماه خصالش ز لطیفی وصالش — همه را بخت فزون شد همه را کار برآمد

ز دو صد روضه رضوان ز دو صد چشمه حیوان — دو هزاران گل خندان ز دل خار برآمد

غم چون دزد که در دل همه شب دارد منزل — به کف شحنه وصلش به سر دار برآمد

ز پس ظلم رسیده همه امید بریده — مثل دولت تابان دل بیدار برآمد

تن و جان از پس پیری ز وصالش چه جوان شد — همه را بعد کسادی چه خریدار برآمد

چو صلاح دل و دین را همه دیدیت بگویید — که چه خورشید عجایب که ز اسرار برآمد