دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۶۲

بدرد مرده کفن را به سر گور برآید — اگر آن مرده ما را ز بت من خبر آید

چه کند مرده و زنده چو از او یابد چیزی — که اگر کوه ببیند بجهد پیشتر آید

ز ملامت نگریزم که ملامت ز تو آید — که ز تلخی تو جان را همه طعم شکر آید

بخور آن را که رسیدت مهل از بهر ذخیره — که تو بر جوی روانی چو بخوردی دگر آید

بنگر صنعت خوبش بشنو وحی قلوبش — همگی نور نظر شو همه ذوق از نظر آید

مبر امید که عمرم بشد و یار نیامد — بگه آید وی و بی‌گه نه همه در سحر آید

تو مراقب شو و آگه گه و بی‌گاه که ناگه — مثل کحل عزیزی شه ما در بصر آید

چو در این چشم درآید شود این چشم چو دریا — چو به دریا نگرد از همه آبش گهر آید

نه چنان گوهر مرده که نداند گهر خود — همه گویا همه جویا همگی جانور آید

تو چه دانی تو چه دانی که چه کانی و چه جانی — که خدا داند و بیند هنری کز بشر آید

تو سخن گفتن بی‌لب هله خو کن چو ترازو — که نماند لب و دندان چو ز دنیا گذر آید