دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۶۳

خنک آن کس که چو ما شد، همگی لطف و رضا شد — ز جفا رَست و ز غصّه، همه شادی و وفا شد

ز طرب چون طربون شد، خِرَد از باده زبون شد — گروِ عشق و جنون شد گهرِ بحرِ صفا شد

مَه و خورشید نظر شد، که از او خاک چو زر شد — به کَرَم بحر گهر شد به روش بادِ صبا شد

چو شهِ عشق کشیدش، ز همه خَلق بُریدش — نظرِ عشق گزیدش، همه حاجات روا شد

به سفر چون مَهِ گردون به شبِ چارده پُر شد — به نظرهای الهی به یکی لحظه کجا شد

چو زمین بود فلک شد همگی حسن و نمک شد — بشری بود ملک شد مگسی بود هما شد