دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۶۵

هله نومید نباشی که تو را یار براند — گرت امروز براند، نه، که فردات بخواند

دَر اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا — ز پسِ صبر، تو را او به سَرِ صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد همه رَه‌ها و گذرها — رهِ پنهان بنماید که کس آن راه نداند

نه که قصّاب به خنجر چو سَرِ میش ببُرّد — نهلد کُشتهٔ خود را، کُشد آن گاه کشاند

چو دَمِ میش نمانَد ز دَمِ خود کُنَدش پُر — تو ببینی دَمِ یزدان به کجاهات رساند

به مثَل گفته‌ام این را و اگر نه کَرَمِ او — نکُشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند

همگی مُلکِ سلیمان به یکی مور ببخشد — بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند

دلِ من گردِ جهان گشت و نیابید مثالش — به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟

هله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را — بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند