دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۶۶

خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردد — در مرگ برخورنده ابدا فراز گردد

چو نظر کنی به بالا سوی آسمان اعلا — دو هزار در ز رحمت ز بهشت باز گردد

چو فتاد سایه تو سوی مفسد‌ان مجرم — همه جرم‌های ایشان چله و نماز گردد

چو رکاب مصطفایی سوی عفو روی آرد — دو هزار بولهب هم خوش و پرنیاز گردد

چو دو دست همچو بحر‌ت به کرم گهرفشان شد — رخ چون زرم زر آرد که به گرد گاز گردد

کف توست کیمیا‌یی لب بحر کبریا‌یی — چه عجب که نیم حبه ز کفت رکاز گردد

دو هزار جان و دیده ز فزع عنان کشیده — چو صلای وصل آید گه ترکتاز گردد

همه زهر دین و دنیا ز تو شهد و نوش آمد — غم و درد سینه سوزان ز تو دلنواز گردد

همه دامن تو گیرد دل و این قدر نداند — که به گرد شیر آهو به صد احتراز گردد

در وصل چون ببستی و به لامکان نشستی — ز کجا رسد گشایش چو دری فراز گردد

خمش و سخن رها کن جز اله را تو لا کن — به فنا چو ساز گیری همه کارساز گردد