دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۷۴

به میان دل خیال مه دلگشا درآمد — چو نه راه بود و نی در عجب از کجا درآمد

بت و بت پرست و مؤمن همه در سجود رفتند — چو بدان جمال و خوبی بت خوش لقا درآمد

دل آهنم چو آتش چه خوش است در منارش — نه که آینه شود خوش چو در او صفا درآمد

به چه نوع شکر گویم که شکرستان شکرم — ز در جفا برون شد ز در وفا درآمد

همه جورها وفا شد همه تیرگی صفا شد — صفت بشر فنا شد صفت خدا درآمد

همه نقش‌ها برون شد همه بحر آبگون شد — همه کبریا برون شد همه کبریا درآمد

همه خانه‌ها که آمد در آن به سوی دریا — چو فزود موج دریا همه خانه‌ها درآمد

همه خانه‌ها یکی شد دو مبین به آب بنگر — که جدا نیند اگر چه که جدا جدا درآمد

همه کوزه‌ها بیارید همه خنب‌ها بشویید — که رسید آب حیوان و چنین سقا درآمد