دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۹۳

هست مستی که مرا جانب میخانه برد — جانب ساقی گلچهره دردانه برد

هست مستی که کشد گوش مرا یارانه — از چنین صف نعالم سوی پیشانه برد

نعل آنست که بوسه گه او خاک بود — لعل آنست که سوی می و پیمانه برد

جان سپاریم بدان باده جان دست نهیم — پیشتر زانک خردمان سوی افسانه برد

شاخ شاخست دل از رنگ سر زلف خوشش — تا چرا بند چنان موی سر شانه برد