دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۹۴

هر کی از حلقه ما جای دگر بگریزد — همچنان باشد کز سمع و بصر بگریزد

زان خورد خون جگر عاشق زیرا شیر است — شیردل کی بود آن کو ز جگر بگریزد

دل چو طوطی بود و جور دلارام شکر — طوطیی دید کسی کو ز شکر بگریزد

پشه باشد که به هر باد مخالف برود — دزد شب باشد کز نور قمر بگریزد

هر سری را که خدا خیره و کالیوه کند — صدر جنت بهلد سوی سقر بگریزد

و آنک واقف بود از مرگ سوی مرگ گریخت — سوی ملک ابد و تاج و کمر بگریزد

چون قضا گفت فلانی به سفر خواهد مرد — آن کس از بیم اجل سوی سفر بگریزد

بس کن و صید مکن آنک نیرزد به شکار — که خیال شب و شب هم ز سحر بگریزد