دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۹۶

وای آن دل که بدو از تو نشانی نرسد — مرده آن تن که بدو مژده جانی نرسد

سیه آن روز که بی‌نور جمالت گذرد — هیچ از مطبخ تو کاسه و خوانی نرسد

وای آن دل که ز عشق تو در آتش نرود — همچو زر خرج شود هیچ به کانی نرسد

سخن عشق چو بی‌درد بود بر ندهد — جز به گوش هوس و جز به زبانی نرسد

مریم دل نشود حامل انوار مسیح — تا امانت ز نهانی به نهانی نرسد

حس چو بیدار بود خواب نبیند هرگز — از جهان تا نرود دل به جهانی نرسد

غفلت مرگ زد آن را که چنان خشک شدست — از غم آنک ورا تره به نانی نرسد

این زمان جهد بکن تا ز زمان بازرهی — پیش از آن دم که زمانی به زمانی نرسد

هر حیاتی که ز نان رست همان نان طلبد — آب حیوان به لب هر حیوانی نرسد

تیره صبحی که مرا از تو سلامی نرسد — تلخ روزی که ز شهد تو بیانی نرسد