دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۰۷

لحظه‌ای قصه کنان قصه تبریز کنید — لحظه‌ای قصه آن غمزه خون ریز کنید

در فراق لب چون شکر او تلخ شدیم — زان شکرهای خدایانه شکرریز کنید

هندوی شب سر زلفین ببرد ز طمع — زلف او گر بفشانید عبربیز کنید

بس زبان کز صفت آن لب او کند شود — چون سنان نظر از دولت او تیز کنید

ای بسا شب که ز نور مه او روز شود — گرچه مه در طلبش شیوه شبخیز کنید

وقت شمشیر بود واسطه‌ها برگیرید — صرف آرید نخواهیم که آمیز کنید

شمس تبریز که خورشید یکی ذره اوست — ذره را شمس مگوییدش و پرهیز کنید