دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۱۱

آن شکرپاسخ، نباتم می‌دهد — و آنک کشتستم، حیاتم می‌دهد

آن که در دریای خونم غرقه کرد — یونس وقتم نجاتم می‌دهد

در صفات او صفاتم نیست شد — هم صفا و هم صفاتم می‌دهد

رخت را بُرد و مرا درویش کرد — نک ز یاقوتش زکاتم می‌دهد

اسب من بِستد، پیاده مانده‌ام — وز دو رخ آن شاه ماتم می‌دهد

کوه طُور از شاهماتش پاره شد — من کم از کاهم ثباتم می‌دهد

ماه عید روز وصلش خواستم — از شب هجران براتم می‌دهد

چون برون از شش جهت بُد گنج عشق — زآن جهت بی این جهاتم می‌دهد