دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۱۲

خنب‌های لایزالی جوش باد — باده نوشان ازل را نوش باد

تیزچشمان صفا را تا ابد — حلقه‌های عشق تو در گوش باد

دوش گفتم ساقیش را هوش دار — ساقیش گفتا مرا بی‌هوش باد

ای خدا از ساقیان بزم غیب — در دو عالم بانگ نوشانوش باد

عقل کل کو راز پوشاند همی — مست باد و راز بی‌روپوش باد

هر سحر همچون سحرگه بی‌حجاب — آفتاب حسن در آغوش باد

شمس تبریز ار چه پشتش سوی ماست — صد هزاران آفرین بر روش باد