دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۱۹

اندک اندک جمع مستان می‌رسند — اندک اندک می پرستان می‌رسند

دلنوازان نازنازان در ره اند — گلعذاران از گلستان می‌رسند

اندک اندک زین جهان هست و نیست — نیستان رفتند و هستان می‌رسند

جمله دامن‌های پرزر همچو کان — از برای تنگدستان می‌رسند

لاغرانِ خسته از مرعای عشق — فربهان و تندرستان می‌رسند

جان پاکان چون شعاع آفتاب — از چنان بالا به پستان می‌رسند

خرم آن باغی که بهر مریمان — میوه‌های نو زمستان می‌رسند

اصلشان لطفست و هم واگشت لطف — هم ز بستان سوی بستان می‌رسند