دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۲۰

هر چه آن خسرو کند شیرین کند — چون درخت تین که جمله تین کند

هر کجا خطبه بخواند بر دو ضد — همچو شیر و شهدشان کابین کند

با دم او می‌رود عین الحیات — مرده جان یابد چو او تلقین کند

مرغ جان‌ها با قفس‌ها برپرند — چونک بنده پروری آیین کند

عالمی بخشد به هر بنده جدا — کیست کو اندر دو عالم این کند

گر به قعر چاه نام او بری — قعر چه را صدر علیین کند

من بر آنم که شکرریزی کنم — از شکر گر قسم من تعیین کند

کافری گر لاف عشق او زند — کفر او را جمله نور دین کند

خار عالم در ره عاشق نهاد — تا که جمله خار را نسرین کند

تو نمی‌دانی که هر که مرغ اوست — از سعادت بیضه‌ها زرین کند

بس کنم زین پس نهان گویم دعا — کی نهان ماند چو شه آمین کند