دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۲۱

خنده از لطفت حکایت می‌کند — ناله از قهرت شکایت می‌کند

این دو پیغام مخالف در جهان — از یکی دلبر روایت می‌کند

غافلی را لطف بفریبد چنان — قهر نندیشد جنایت می‌کند

وان یکی را قهر نومیدی دهد — یأس کلی را رعایت می‌کند

عشق مانند شفیعی مشفقی — این دو گمره را حمایت می‌کند

شکرها داریم زین عشق ای خدا — لطف‌های بی‌نهایت می‌کند

هر چه ما در شکر تقصیری کنیم — عشق کفران را کفایت می‌کند

کوثر است این عشق یا آب حیات — عمر را بی‌حد و غایت می‌کند

در میان مجرم و حق چون رسول — بس دوادو بس سعایت می‌کند

بس کن آیت آیت این را برمخوان — عشق خود تفسیر آیت می‌کند