دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۲۳

عمر بر اومید فردا می‌رود — غافلانه سوی غوغا می‌رود

روزگار خویش را امروز دان — بنگرش تا در چه سودا می‌رود

گه به کیسه گه به کاسه عمر رفت — هر نفس از کیسه ما می‌رود

مرگ یک یک می‌برد وز هیبتش — عاقلان را رنگ و سیما می‌رود

مرگ در ره ایستاده منتظر — خواجه بر عزم تماشا می‌رود

مرگ از خاطر به ما نزدیکتر — خاطرِ غافل، کجاها می‌رود

تن مَپرور، زانک قربانیست تن — دل بپرور، دل به بالا می‌رود

چرب و شیرین کم ده این مردار را — زانک تن پرورد، رُسوا می‌رود

چرب و شیرین ده ز حکمت روح را — تا قوی گردد که آن جا می‌رود

حکمتت از شَه صَلاح الدین رِسد — آنکِ چون خورشید، یکتا می‌رود