دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۲۵

برنشین ای عزم و منشین ای امید — کز رسولانش پیاپی شد نوید

دود و بویی می‌رسد از عرش غیب — ای نهانان سوی بوی آن پرید

هر چه غفلت کور و پنهان می‌کند — دود بویش می‌کند آن را سپید

ما ز گردون سوی مادون آمدیم — باز ما را سوی گردون برکشید

همچو مریم سوی خرمابن رویم — زانک خرمایی ندارد شاخ بید

بس کن و از حرف در معنی گریز — چند معنی را ز حرفی می‌مزید

این مزیدن طفل بی‌دندان کند — گر شما مردید نان را خود گزید