دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۳۱

هر زمان لطفت همی در پی رسد — ور نه کس را این تقاضا کی رسد

مست عشقم دار دایم بی‌خمار — من نخواهم مستیی کز می‌رسد

ما نیستانیم و عشقش آتشیست — منتظر کان آتش اندر نی رسد

این نیستان آب ز آتش می‌خورد — تازه گردد ز آتشی کز وی رسد

تا ابد از دوست سبز و تازه‌ایم — او بهاری نیست کو را دی رسد

لا شویم از کل شیی هالک — چون هلاک و آفت اندر شیء رسد

هر کی او ناچیز شد او چیز شد — هر کی مرد از کبر او در حی رسد