دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۳۲

شب شد و هنگام خلوتگاه شد — قبله عشاق روی ماه شد

مه پرستان ماه خندیدن گرفت — شب روان خیزید وقت راه شد

خواب آمد ما و من‌ها لا شدند — وقت آن بی‌خواب الاالله شد

مغزها آمیخته با کاه تن — تن بخفت و دانه‌ها بی‌کاه شد

هندوان خرگاه تن را روفتند — ترک خلوت دید و در خرگاه شد

گفت و گوهای جهان را آب برد — وقت گفتن های شاهنشاه شد

شمس تبریزی چو آمد در میان — اهل معنی را سخن کوتاه شد