دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۳۴

از دل رفته نشان می‌آید — بوی آن جان و جهان می‌آید

نعره و غلغله آن مستان — آشکارا و نهان می‌آید

گوهر از هر طرفی می‌تابد — پای کوبان سوی جان می‌آید

از در مشعله داران فلک — آتش دل به دهان می‌آید

جان پروانه میان می‌بندد — شمع روشن به میان می‌آید

آفتابی که ز ما پنهان بود — سوی ما نورفشان می‌آید

تیر از غیب اگر پران نیست — پس چرا بانگ کمان می‌آید