دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۳۶

گر نخسپی شبکی جان چه شود — ور نکوبی در هجران چه شود

ور بیاری شبکی روز آری — از برای دل یاران چه شود

ور دو دیده ز تو روشن گردد — کوری دیده شیطان چه شود

ور بگیرد ز گل افشانی تو — همه عالم گل و ریحان چه شود

آب حیوان که در آن تاریکیست — پر شود شهر و بیابان چه شود

ور خضروار قلاووز شوی — تا لب چشمه حیوان چه شود

ور ز خوان کرم و نعمت تو — زنده گردد دو سه مهمان چه شود

ور ز دلداری و جان بخشی تو — جان بیابد دو سه بی‌جان چه شود

ور سواره سوی میدان آیی — تا شود سینه چو میدان چه شود

روی چون ماهت اگر بنمایی — تا رود زهره به میزان چه شود

ور بریزی قدحی مالامال — بر سر وقت خماران چه شود

ور بپوشیم یکی خلعت نو — ما غلامان ز تو سلطان چه شود

ور چو موسی تو بگیری چوبی — تا شود چوب چو ثعبان چه شود

ور برآری ز تک دریا گرد — چو کف موسی عمران چه شود

ور سلیمان بر موران آید — تا شود مور سلیمان چه شود

بس کن و جمع کن و خامش باش — گر نگویی تو پریشان چه شود