دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۳۷

هر کجا بوی خدا می‌آید — خلق بین بی‌سر و پا می‌آید

زانک جان‌ها همه تشنه‌ست به وی — تشنه را بانگ سقا می‌آید

شیرخوار کرمند و نگران — تا که مادر ز کجا می‌آید

در فراقند و همه منتظرند — کز کجا وصل و لقا می‌آید

از مسلمان و جهود و ترسا — هر سحر بانگ دعا می‌آید

خنک آن هوش که در گوش دلش — ز آسمان بانگ صلا می‌آید

گوش خود را ز جفا پاک کنید — زانک بانگی ز سما می‌آید

گوش آلوده ننوشد آن بانگ — هر سزایی به سزا می‌آید

چشم آلوده مکن از خد و خال — کان شهنشاه بقا می‌آید

ور شد آلوده به اشکش می‌شوی — زانک از آن اشک دوا می‌آید

کاروان شکر از مصر رسید — شرفه گام و درا می‌آید

هین خمش کز پی باقی غزل — شاه گوینده ما می‌آید