دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۳۹

خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشد — یا غیر خاک پایش کس دستگیر باشد

گیرم کز او بگردی شاه و امیر و فردی — ناچار مرگ روزی بر تو امیر باشد

گر فاضلی و فردی آب خضر نخوردی — هر کو نخورد آبش در مرگ اسیر باشد

ای پیر جان فطرت پیر عیان نه فکرت — پیری نه کز قدیدی مویش چو شیر باشد

پیری مکن بر آن کس کز مکر و از فضولی — خواهد که بازگونه بر پیر پیر باشد

پیری بر آن کسی کن کو مرده تو باشد — پیش جلالت تو خوار و حقیر باشد

چون موی ابروی را وهمش هلال بیند — بر چشمش آفتابت کی مستدیر باشد

آن کس که از تکبر مالد سبال خود را — از نور کبریایی چون مستنیر باشد

عرضه گری رها کن ای خواجه خویش لا کن — تا ذره وجودت شمس منیر باشد

جلوه مکن جمالت مگشای پر و بالت — تا با پر خدایی جان مستطیر باشد

بربند پنج حس را زین سیل‌های تیره — تا عقل کل ز شش سو بر تو مطیر باشد

بی آن خمیرمایه گر تو خمیر تن را — صد سال گرم داری نانش فطیر باشد

گر قاب قوس خواهی دل راست کن چو تیری — در قوس او درآید کو همچو تیر باشد

خاموش اگر توانی بی‌حرف گو معانی — تا بر بساط گفتن حاکم ضمیر باشد