دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۴۴

گر ساعتی ببری ز اندیشه‌ها چه باشد — غوطی خوری چو ماهی در بحر ما چه باشد

ز اندیشه‌ها نخسپی ز اصحاب کهف باشی — نوری شوی مقدس از جان و جا چه باشد

آخر تو برگ کاهی ما کهربای دولت — زین کاهدان بپری تا کهربا چه باشد

صد بار عهد کردی کاین بار خاک باشم — یک بار پاس داری آن عهد را چه باشد

تو گوهری نهفته در کاه گل گرفته — گر رخ ز گل بشویی ای خوش لقا چه باشد

از پشت پادشاهی مسجود جبرئیلی — ملک پدر بجویی ای بی‌نوا چه باشد

ای اولیای حق را از حق جدا شمرده — گر ظن نیک داری بر اولیا چه باشد

جزوی ز کل بمانده دستی ز تن بریده — گر زین سپس نباشی از ما جدا چه باشد

بی سر شوی و سامان از کبر و حرص خالی — آنگه سری برآری از کبریا چه باشد

از ذکر نوش شربت تا وارهی ز فکرت — در جنگ اگر نپیچی ای مرتضا چه باشد

بس کن که تو چو کوهی در کوه کان زر جو — که را اگر نیاری اندر صدا چه باشد