دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۴۹

ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند — دیدی که جمله رفتند تنها رهات کردند

ای یوسف امانت آخر برادرانت — بفروختندت ارزان و اندک بهات کردند

آن‌ها که این جهان را بس بی‌وفا بدیدند — راه اختیار کردند ترک حیات کردند

بسیار خصم داری پنهان و می‌نبینی — کاین جمله حیله کردی ویشانت مات کردند

شاهان که نابدیدند چون حال تو بدیدند — از مهر و از عنایت جمله دعات کردند

با ساکنان سینه بنشین که اهل کینه — مانند طفل دینه بی‌دست و پات کردند

آن‌ها نهفتگانند وین‌ها که اهل رازند — از رنگ همچو چنگی باری دوتات کردند

اندیشه کن از آن‌ها کاندیشه‌هات دانند — کم جو وفا از این‌ها چون بی‌وفات کردند