دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۵۰

یک خانه پر ز مستان مستان نو رسیدند — دیوانگان بندی زنجیرها دریدند

بس احتیاط کردیم تا نشنوند ایشان — گویی قضا دهل زد بانگ دهل شنیدند

جان‌های جمله مستان دل‌های دل پرستان — ناگه قفس شکستند چون مرغ برپریدند

مستان سبو شکستند بر خنب‌ها نشستند — یا رب چه باده خوردند یا رب چه مل چشیدند

من دی ز ره رسیدم قومی چنین بدیدم — من خویش را کشیدم ایشان مرا کشیدند

آن را که جان گزیند بر آسمان نشیند — او را دگر که بیند جز دیده‌ها که دیدند

یک ساقیی عیان شد آشوب آسمان شد — می تلخ از آن زمان شد خیکش از آن دریدند