دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۵۱

ای آنک پیش حسنت حوری قدم دو آید — در خانه خیالت شاید که غم درآید

ای آنک هر وجودی ز آغاز از تو خیزد — شاید که با وجودت در ما عدم درآید

ای غم تو جمع می‌شو کاینک سپاه شادی — تا کیقباد شادان با صد علم درآید

ای دل مباش غمگین کاینک ز شاه شیرین — آن چنگ پرنوای خالی شکم درآید

آن ساقی الهی آید ز بزم شاهی — وان مطرب معانی اکنون به دم درآید

ای غم چه خیره رویی آخر مرا نگویی — اندر درم درافتی چون او درم درآید

آخر شوم مسلم از آتش تو ای غم — زان کس که جان فزایی او را سلم درآید