دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۵۲

جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید — جز نور بخش کردن خود از قمر چه آید

جز رنگ‌های دلکش از گلستان چه خیزد — جز برگ و جز شکوفه از شاخ تر چه آید

جز طالع مبارک از مشتری چه یابی — جز نقدهای روشن از کان زر چه آید

آن آفتاب تابان مر لعل را چه بخشد — وز آب زندگانی اندر جگر چه آید

از دیدن جمالی کو حسن آفریند — بالله یکی نظر کن کاندر نظر چه آید

ماییم و شور مستی مستی و بت پرستی — زین سان که ما شدستیم از ما دگر چه آید

مستی و مستتر شو بی‌زیر و بی‌زبر شو — بی خویش و بی‌خبر شو خود از خبر چه آید

چیزی ز ماست باقی مردانه باش ساقی — درده می رواقی زین مختصر چه آید

چون گل رویم بیرون با جامه‌های گلگون — مجنون شویم مجنون از خواب و خور چه آید

ای شه صلاح دین تو بیرون مشو ز صورت — بنما فرشتگان را تو کز بشر چه آید