دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۵۳

مر بحر را ز ماهی دایم گزیر باشد — زیرا به پیش دریا ماهی حقیر باشد

مانند بحر قلزم ماهی نیابی ای جان — در بحر قلزم حق ماهی کثیر باشد

بحرست همچو دایه ماهی چو شیرخواره — پیوسته طفل مسکین گریان شیر باشد

با این همه فراغت گر بحر را به ماهی — میلی بود به رحمت فضل کبیر باشد

وان ماهیی که داند کان بحر طالب اوست — پایش ز روی نخوت فوق اثیر باشد

آن ماهیی که دریا کار کسی نسازد — الا که رای ماهی آن را مشیر باشد

گویی ز بس عنایت آن ماهیست سلطان — وان بحر بی‌نهایت او را وزیر باشد

گر هیچ کس ز جرات ماهیش خواند او را — هر قطره‌ای به قهرش مانند تیر باشد

تا چند رمز گویی رمزت تحیر آرد — روشنترک بیان کن تا دل بصیر باشد

مخدوم شمس دینست هم سید و خداوند — کز وی زمین تبریز مشک و عبیر باشد

گر خارهای عالم الطاف او ببینند — در نرمی و لطافت همچون حریر باشد

جانم مباد هرگز گر جانم از شرابش — وز مستی جمالش از خود خبیر باشد