دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۵۴

گفتم مکن چنین‌ها ای جان چنین نباشد — غم قصد جان ما کرد گفتا خود این نباشد

غم خود چه زهره دارد تا دست و پا برآرد — چون خرده‌اش بسوزم گر خرده بین نباشد

غم ترسد و هراسد ما را نکو شناسد — صد دود از او برآرم گر آتشین نباشد

غم خصم خویش داند هم حد خویش داند — در خدمت مطیعان جز چون زمین نباشد

چون تو از آن مایی در زهر اگر درآیی — کی زهر زهره دارد تا انگبین نباشد

در عین دود و آتش باشد خلیل را خوش — آن را خدای داند هر کس امین نباشد

هر کس که او امین شد با غیب همنشین شد — هر جنس جنس خود را چون همنشین نباشد

ای دست تو منور چون موسی پیمبر — خواهم که دست موسی در آستین نباشد

زیرا گل سعادت بی‌روی تو نروید — ایاک نعبد ای جان بی‌نستعین نباشد