دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۵۶

برجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمد — دل را ز خواب برکن هنگام رفتن آمد

تا کی اشارت آید تو ناشنوده آری — ترسم که عشق گوید کاین خواجه کودن آمد

رفتند خوشه چینان وین خوشه چین نشسته — کز ثقل و از گرانی چون تل خرمن آمد