دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۵۷

گفتی که در چه کاری با تو چه کار ماند — کاری که بی‌تو گیرم والله که زار ماند

گر خمر خلد نوشم با جام‌های زرین — جمله صداع گردد جمله خمار ماند

در کارگاه عشقت بی‌تو هر آنچ بافم — والله نه پود ماند والله نه تار ماند

تو جوی بی‌کرانی پیشت جهان چو پولی — حاشا که با چنین جو بر پل گذار ماند

عالم چهار فصلست فصلی خلاف فصلی — با جنگ چار دشمن هرگز قرار ماند

پیش آ بهار خوبی تو اصل فصل‌هایی — تا فصل‌ها بسوزد جمله بهار ماند