دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۶

ای گشته ز تو خندان بستان و گل رعنا — پیوسته چنین بادا چون شیر و شکر با ما

ای چرخ تو را بنده وی خلق ز تو زنده — احسنت زهی خوابی شاباش زهی زیبا

دریای جمال تو چون موج زند ناگه — پرگنج شود پستی فردوس شود بالا

هر سوی که روی آری در پیش تو گل روید — هر جا که رَوی، آیی، فرشت همه زر بادا

وان دم که ز بدخویی دشنام و جفا گویی — می‌گو که جفای تو حلواست همه حلوا

گرچه دل سنگستش بنگر که چه رنگستش — کز مشعله ننگستش وز رنگ گل حمرا

یا رب دل بازش ده صد عمر درازش ده — فخرش ده و نازش ده تا فخر بود ما را