دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۶۷

چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد — در چشم‌های مست تو نقاش چون نهاد

چشمت بیافرید به هر دم هزار چشم — زیرا خدا ز قدرت خود قدرتش بداد

وان جمله چشم‌ها شده حیران چشم تو — که صد هزار رحمت بر چشم‌هات باد

بر تخت سلطنت بنشستست چشم تو — هر جان که دید چشم تو را گفت داد داد

گفتم که چشم چرخ چنین چشم هیچ دید — سوگند خورد و گفت مرا نیست هیچ یاد