دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۷۳

خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود — شفتالوی بدزدم او خود نخفته بود

خندید و گفت روبه آخر به زیرکی — از دست شیر صید کجا سهل درربود

مر ابر را که دوشد و آن جا که دررسد — الا مگر که ابر نماید به خویش جود

معدوم را کجاست به ایجاد دست و پا — فضل خدای بخشد معدوم را وجود

معدوم وار بنشین زیرا که در نماز — داد سلام نبود الا که در قعود

بر آتش آب چیره بود از فروتنی — کآتش قیام دارد و آب است در سجود

چون لب خموش باشد دل صدزبان شود — خاموش چند چند بخواهیش آزمود