دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۷۵

گر عید وصل تست منم خود غلام عید — بهر تست خدمت و سجده و سلام عید

تا نام تو شنیدم شد سرد بر دلم — از غایت حلاوت نام تو نام عید

ای شاد آن زمان که درآید وصال تو — تا ما ز گنج وصل تو بدهیم وام عید

تا آفتاب چهره زیبات دررسید — صبحی شود ز صبح جمال تو شام عید

در یمن و در سعادت و در بخت و در صفا — ای پرتو خیال تو بوده امام عید

ای سجده‌ها به پیش درت واجبات عید — وی دیده خویشتن ز تو قایم خرام عید

جام شراب وصل تو پر کن ز فضل خود — تا کام جان روا شود از جام و کام عید

اندر رکاب تو چو روان‌ها روا شوند — در وی کجا رسد به دو صد سال گام عید

آمد ز گرد راه تو این عید و مژده داد — جانم دوید پیش و گرفته لگام عید

دانست کز خدیو اجل شمس دین بود — این فرو این جلالت و این لطف عام عید

لیکن کجاست فر و جمال تو بی‌نظیر — خود کی شوند دلشدگان تو رام عید

تبریز با شراب چنان صدر نامدار — بر تو حرام باشد بی‌شبهه تو جام عید