دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۷۶

تا چند خرقه بردرم از بیم و از امید — در ده شراب و واخرام از بیم و از امید

پیش آر جام آتش اندیشه سوز را — کاندیشه‌هاست در سرم از بیم و از امید

کشتی نوح را که ز طوفان امان ماست — بنما که زیر لنگرم از بیم و از امید

آن زرِّ سرخ و نقدِ طرب را بده که من — رخسار زرد چون زرم از بیم و از امید

در حلقه ز آنچ دادی در حلق من بریز — کآخر چو حلقه بر درم از بیم و از امید

بار دگر به آب ده این رنگ و بوی را — کاین دم به رنگ دیگرم از بیم و از امید

ز آبی که آب کوثر اندر هوای اوست — کاندر هوای کوثرم از بیم و از امید

در عین آتشم چو خلیلم فرست آب — کآذر مثال، بتگرم از بیم و از امید

کوری چشم بد تو ز چشمم نهان مشو — کز چشم‌ها نهانترم از بیم و از امید

در آفتاب روی خودم دار زانک من — مانند این غزل ترم از بیم و از امید