دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۸۲

جامه سیه کرد کفر نور محمد رسید — طبل بقا کوفتند ملک مخلد رسید

روی زمین سبز شد جَیب درید آسمان — بار دگر مه شکافت روح مجرد رسید

گشت جهان پرشکر بست سعادت کمر — خیز که بار دگر آن قمرین خد رسید

دل چو سُطُرلاب شد آیتِ هفت آسمان — شرح دل احمدی هفت مجلد رسید

عقل معقل شبی شد برِ سلطان عشق — گفت به اقبال تو نفس مقید رسید

پیک دل عاشقان رفت به سر چون قلم — مژده‌ی همچون شکر در دل کاغد رسید

چند کند زیر خاک صبر روان‌های پاک ؟ — هین ز لحد برجهید نصر مؤید رسید

طبل قیامت زدند صور حشر می‌دمد — وقت شد ای مردگان حشر مجدد رسید

بعثر ما فی القبور حصل ما فی الصدور — آمد آواز صور روح به مقصد رسید

دوش در استارگان غلغله افتاده بود — کز سویِ نیک‌اختران اختر اسعد رسید

رفت عطارد ز دست لوح و قلم درشکست — در پی او زُهره جَست مست به فرقد رسید

قرص قمر رنگ ریخت سوی اسد می‌گریخت — گفتم خیرست گفت ساقی بیخود رسید

عقل در آن غلغله خواست که پیدا شود — کودک هم کودکست گو چه به ابجد رسید

خیز که دوران ماست شاه جهان آنِ ماست — چون نظرش جان ماست عمر مؤبد رسید

ساقی بی‌رنگ و لاف ریخت شراب از گزاف — رقص جمل کرد قاف عیش ممدد رسید

باز سلیمان روح گفت صلای صبوح — فتنه بلقیس را صرح ممرد رسید

رغم حسودان دین کوری دیو لعین — کحل دل و دیده در چشم مرمد رسید

از پی نامحرمان قفل زدم بر دهان — خیز بگو مطربا عشرتِ سرمد رسید