دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۸۵

بار دگر آمدیم تا شود اقبال شاد — دولت بار دگر در رخ ما رو گشاد

سرمه کشید این جهان باز ز دیدار ما — گشت جهان تازه روی چشم بدش دور باد

عشق ز زنجیر خویش جست و خرد را گرفت — عقل ز دستان عشق ناله کنان داد داد

مریم عشق قدیم زاد مسیحی عجب — داد نیابد خرد چونک چنین فتنه زاد

باز دو صد قرص ماه بر سر آن خوان شکست — دل چو چنین خوان بدید پای به خون درنهاد

دولت بشتافته‌ست چون نظرت تافته‌ست — تا که بقا یافته‌ست عاشق کون و فساد

مفخر تبریزیان شمس حق ای خوش نشان — عالم ای شاه جان بی‌رخ خوبت مباد