دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۸۷

روبهکی دنبه برد شیر مگر خفته بود — جان نبرد خود ز شیر روبه کور و کبود

قاصد ره داد شیر ور نه که باور کند — این چه که روباه لنگ دنبه ز شیری ربود

گفت که گرگی بخورد یوسف یعقوب را — شیر فلک هم بر او پنجه نیارد گشود

هر نفس الهام حق حارس دل‌های ماست — از دل ما کی برد میمنه دیو حسود

دست حق آمد دراز با کف حق کژ مباز — در ره حق هر که کاشت دانهٔ جو، جو درود

هر که تو را کرد خوار رو به خدایش سپار — هر کی بترساندت روی به حق آر زود

غصه و ترس و بلا هست کمند خدا — گوش کشان آردت رنج به درگاه جود

یارب و یارب کنان روی سوی آسمان — آب ز دیده روان بر رخ زردت چو رود

سبزه دمیده ز آب بر دل و جان خراب — صبح گشاده نقاب ذلک یوم الخلود

گر سر فرعون را درد بدی و بلا — لاف خدایی کجا دردهدی آن عنود

چون دم غرقش رسید گفت اقل العبید — کفر شد ایمان و دید چونک بلا رو نمود

رنج ز تن برمدار در تک نیلش درآر — تا تن فرعون وار پاک شود از جحود

نفس به مصرست امیر در تک نیلست اسیر — باش بر او جبرئیل دود برآور ز عود

عود بخیلست او بو نرساند به تو — راز نخواهد گشا تا نکشد نار و دود

مفخر تبریز گفت شمس حق و دین نهفت — رو ترش از توست عشق سرکه نشاید فزود