دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۹

یک پند ز من بشنو خواهی نشوی رسوا — من خمره‌ی افیونم زنهار سرم مگشا

آتش به من اندرزن ، آتش چه زند با من ؟ — کاندر فلک افکندم صد آتش و صد غوغا

گر چرخ همه سر شد ور خاک همه پا شد — نی سر بهلم آن را نی پا بهلم این را

یا صافیه الخمر فی آنیه المولی — اسکر نفرا لدا و السکر بنا اولی