دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۹۰

صبحدمی همچو صبح پرده ظلمت درید — نیم شبی ناگهان صبح قیامت دمید

واسطه‌ها را برید دید به خود خویش را — آنچ زبانی نگفت بی‌سر و گوشی شنید

پوست بدرد ز ذوق عشق چو پیدا شود — لیک کجا ذوق آن کو کندت ناپدید

فقر ببرده سبق رفته طبق بر طبق — باز کند قفل را فقر مبارک کلید

کشته شهوت پلید کشته عقلست پاک — فقر زده خیمه‌ای زان سوی پاک و پلید

جمله دل عاشقان حلقه زده گرد فقر — فقر چو شیخ الشیوخ جمله دل‌ها مرید

چونک به تبریز چشم شمس حقم را بدید — گفت حقش پر شدی گفت که هل من مزید