دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۹۴

نعره آن بلبلان از سوی بستان رسید — صورت بستان نهان بوی گلستان بدید

باد صبا می‌وزد از سر زلف نگار — فعل صبا ظاهرست لیک صبا را که دید

این دم عیسی به لطف عمر ابد می‌دهد — عمر ابد تازه کرد در دم عمر قدید

مژده دولت رسید در حق هر عاشقی — آتش دل می‌فروخت دیگ هوس می‌پزید

نور الست آشکار بر همه عشاق زد — کز سر پستان عشق نور الستش مزید

ان طبیب الرضا بشر اهل الهوی — کل زمان لکم خلعه روح جدید

بشرهم نظره یتبعهم نضره — من رشاء سید لیس له من ندید

لطف خداوند جان مفخر تبریزیان — شمس حق و دین شده بر همه بختی مزید