دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۱

در آب فکن ساقی بط زاده آبی را — بشتاب و شتاب اولی مستان شبابی را

ای جان بهار و دی وی حاتم نقل و می — پر کن ز شکر چون نی بوبکر ربابی را

ای ساقی شور و شر هین عیش بگیر از سر — پر کن ز می احمر سغراق و شرابی را

بنما ز می فرخ این سو اخ و آن سو اخ — بربای نقاب از رخ معشوق نقابی را

احسنت زهی یار او شاخ گل بی‌خار او — شاباش زهی دارو دل‌های کبابی را

صد حلقه نگر شیدا زان باده ناپیدا — کاسد کند این صهبا صد خمر لعابی را

مستان چمن پنهان اشکوفه ز شاخ افشان — صد کوه چو که غلطان سیلاب حبابی را

گر آن قدح روشن جانست نهان از تن — پنهان نتوان کردن مستی و خرابی را

ماییم چو کشت ای جان سرسبز در این میدان — تشنه شده و جویان باران سحابی را

چون رعد نه‌ای خامش چون پرده تست این هش — وز صبر و فنا می‌کش طوطی خطابی را