دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۱۰

بر آستانه اسرار آسمان نرسد — به بام فقر و یقین هیچ نردبان نرسد

گمان عارف در معرفت چو سیر کند — هزار اختر و مه اندر آن گمان نرسد

کسی که جغدصفت شد در این جهان خراب — ز بلبلان ببرید و به گلستان نرسد

هر آن دلی که به یک دانگ جو جوست ز حرص — به دانک بسته شود جان او به کان نرسد

علف مده حس خود را در این مکان ز بتان — که حس چو گشت مکانی به لامکان نرسد

که آهوی متأنس بماند از یاران — به لاله زار و به مرعای ارغوان نرسد

به سوی عکه روی تا به مکه پیوندی — برو محال مجو کت همین همان نرسد

پیاز و سیر به بینی بری و می‌بویی — از آن پیاز دم ناف آهوان نرسد

خموش اگر سر گنجینه ضمیرستت — که در ضمیر هدی دل رسد زبان نرسد