دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۲۵

دو ماه پهلوی همدیگرند بر در عید — مه مصور یار و مه منور عید

چو هر دو سر به هم آورده‌اند در اسرار — هزار وسوسه افکنده‌اند در سر عید

ز موج بحر برقصند خلق همچو صدف — ولیک همچو صدف بی‌خبر ز گوهر عید

ز عید باقی این عید آمده‌ست رسول — چو دل به عید سپاری تو را برد بر عید

به روز عید بگویم دهل چه می‌گوید — اگر تو مردی برجه رسید لشکر عید

قراضه دو که دادی برای حق بنگر — جزای حسن عمل گیر گنج پرزر عید

وگر چو شیشه شکستی ز سنگ صوم و جهاد — می حلال سقا هم بکش ز ساغر عید

از این شکار سوی شاه بازپر چون باز — که درپرید به مژده ز شه کبوتر عید

تو گاو فربه حرصت به روزه قربان کن — که تا بری به تبرک هلال لاغر عید

وگر نکردی قربان عنایت یزدان — امید هست که ذبحش کند به خنجر عید