دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۳۰

سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد — میان به شکر چو بستیم بند ما بگشاد

به جان رسید فلک از دعا و ناله من — فلک دهان خود اندر ره دعا بگشاد

ز بس که سینه ما سوخت در وفا جستن — ز شرم ما عرق از صورت وفا بگشاد

ادیم روی سهیلیم هر کجا بنمود — غلام چشمه عشقیم هر کجا بگشاد

پس دریچه دل صد در نهانی بود — که بسته بود خدا بنده خدا بگشاد

در این سرا که دو قندیل ماه و خورشیدست — خدا ز جانب دل روزن سرا بگشاد

الست گفت حق و جان‌ها بلی گفتند — برای صدق بلی حق ره بلا بگشاد